Auteursarchief: Meike

Alleen ga je sneller, samen kom je verder!

 Alleen ga je sneller, samen kom je verder, soms zelf veel verder!

Je kent dat wel, ben je net lekker bezig, komt je collega, je leidinggevende of misschien wel je klant, iemand met wie je samen ergens aan werkt, ergens mee aan dat je op één of andere manier afremt. En stiekem denk je: “ik kan het beter allemaal alleen doen. Dan kan ik door, samen werken gaat zo langzaam.”

Ja inderdaad, waarschijnlijk zou je op dat moment zelf sneller gaan alleen. Maar dan. Wat zou je allemaal missen?

Datgene dat je afremt is waarschijnlijk een van de 2 volgende zaken.

De eerste heeft weinig met jou te maken maar is wel lastig voor je. Zoals ziekte of een lekke band bijvoorbeeld. Omdat je niet door kan of iets moet opvangen remt het je af. Wanneer er eens iets met jou is, zal die persoon het werk waar mogelijk voor jou opvangen of verzetten en zo zie je, de samenwerking zorgt wel voor continuïteit, samen kom je verder dus.

De tweede is lastiger. Wanneer je alleen werkt, kan jij helemaal alleen de koers bepalen. Er is niemand die je lastige vragen stelt, en alles dat je niet wilt zien, daar kan je je ogen gerust voor sluiten. Geen haan die er naar kraait. Zo schiet je goed op. Lekker efficiënt zou je zeggen. Want bedoeld of onbedoeld kan je collega je enorm confronteren met jezelf. Even goed de spiegel voor houden en de spotlight op je blinde vlek zetten.
Nu kan je twee dingen doen.
Je kan in de aanval gaan, alles ontkennen en de gevolgen daar laten zijn. Dan ga je niet sneller en kom je zeker niet verder.
Of je kijkt in die spiegel die je voorgehouden word, nu kan je gaan leren. En zo kom je samen verder.

Er zijn wel een paar randvoorwaarden om dit te kunnen bereiken, namelijk;
Je moet in staat zijn en bereid zijn tot zelfreflectie. Je moet jezelf kennen en nog meer willen leren kennen dus. En dat maakt kwetsbaar. Je moet laten zien dat je iets niet weet of nog spannender, het kan raken aan een oude pijn. Iets van lang geleden wat je op een of andere manier hier aan herinnerd en waardoor je op een bepaalde manier weerstand voelt. Misschien wel een beperkende overtuiging? Dat klinkt gevaarlijk om je daarvoor open te stellen en ook nog op je werk. Daar is een hele veilige omgeving voor nodig. En helaas is lang niet iedere werkplek veilig.

Gelukkig zijn er wel steeds meer bedrijven en organisaties die transparantie en openheid hoog in het vaandel hebben staan. Steeds meer plekken waar we aan het werk kunnen om de onnodige maskers af te gaan doen. Waar je samen kan leren hoe je veilig kan communiceren, waar je kan leren over jouw beperkende overtuigingen en wat ermee te doen. Om daarna echt samen aan een doel te gaan werken. Want samenwerken, echt samen werken is zo veel meer dan samen zorgen voor continuïteit. Zo kom je samen nog veel verder!

*Meike*

Welke stem hoor jij nog steeds?

“Meike kan het wel, maar Meike doet het niet” galmt de meester met harde stem door de klas.


Ik zit in de vijfde klas van de basisschool. Ik krimp in elkaar. Het is alsof de grond onder mij vandaan zakt. Maar helaas doet hij dat niet en zit ik nog steeds in de klas. Volledig in de war. Want ik vind het juist heel verwarrend dat mijn cijfers opeens zo naar beneden zijn gegaan. Ik werk er wel heel hard voor, maar blijkbaar is het toch echt mijn schuld! Ik doe iets verkeerd, maar wat dan?

De meester is boos, daar durf ik het niet aan te vragen. Mijn ouders wil ik niet teleurstellen, dus daar ga ik ook niet naartoe. Ik zal het zelf moeten oplossen. En als dat niet lukt, doe ik het niet goed genoeg.

Dit was een conclusie die ik trok, in mijn kindertijd. Een conclusie die mijn hele schooltijd en nog een hele tijd daarna behoorlijk effect op me heeft gehad.

Door veel te leren over mijzelf. Veel te leren over hoe het werkt tussen mij en andere mensen en over waar ik wel heel goed in ben, heeft het nu niet veel invloed meer op me gelukkig.

Het is nu wel een mooi voorbeeld geworden. Een mooi voorbeeld hoe dat werkt, hoe belemmerende overtuigingen ontstaan. Overtuigingen waarvan het heel logisch is dat ze ontstaan zijn, maar die je nu alleen nog maar afremmen.

Het lastige is dat ze vaak zo een onderdeel van je zijn geworden dat je niet eens weet dat ze er zijn.

Heb jij ook wel eens het gevoel dat iets je afremt of tegenhoudt om te doen wat je echt graag zou doen?

Het is best lastig om er zelf achter te komen wat dat dan precies is wat je tegenhoudt.
In onze trainingen hebben we hier dan ook aandacht voor. Ga je met hulp van ons, op onderzoek.
Als je eenmaal inziet wat je belemmert en wanneer je voelt dat je het niet meer nodig hebt, is het alsof er een last van je schouders valt. Je wordt niet meer afgeremd.

Al die energie die je opeens over hebt, kan je nu sturen naar waar je wel goed in bent. Waar jij blij van wordt en wat je echt belangrijk vindt. Denk je eens in welke mogelijkheden je zo schept.

Welke stem hoor jij nog steeds? En wat voor invloed heeft die stem nu jaren later nog op jou?

*Meike

Luisteren met 4 oren, praten met 4 monden!

Huh? Maar dat zei ik toch niet?

Luisteren met 4 oren, praten met 4 monden!

Misverstanden, miscommunicatie. Je zegt of vraagt iets en de ander reageert totaal anders dan je had verwacht of gehoopt. Hoort hij je niet goed? Luistert hij niet goed? Was jij onduidelijk?

Het zou zomaar kunnen dat jullie op een andere laag van de communicatie reageren. Iedereen praat namelijk altijd met 4 monden en luistert met 4 oren. Volgens Schulz von Thun zijn in alle communicatie, altijd 4 aspecten aanwezig:

1. het inhoudelijk aspect (de feitelijke boodschap)

2. het expressief aspect (zegt iets over de zender zelf)

3. het relationele aspect (zegt iets over hoe de zender tegenover de ontvanger staat, wat hij van hem vindt)

4. het appellerende aspect (welk beroep doe je op de ander)

Je weet nooit op welk aspect de ander je hoort of op je reageert. Dit maakt communicatie soms complex.

Een voorbeeld ter verduidelijking van de 4 aspecten: Je leidinggevende komt naar je toe en vraagt: “Heb je die offerte al na gebeld?” Je kunt hierop eenvoudigweg ja of nee beantwoorden. Maar hoe voel je je bij de vraag? Hoe hoor je hem?

1. inhoudelijk: Hij wil informatie. Is er al gebeld?

2. expressief: Hij vindt het belangrijk dat offertes worden na gebeld.

3. relationeel: Hij vertrouwt me niet.

4. appellerend: Hij wil dat ik nu ga bellen.

Voel je wat het kan uitmaken? Hoe afhankelijk van op welk aspect je de boodschap hoort of voelt, de reactie en impact dus heel anders kan zijn.

En zo kun je vast vele voorbeelden uit je dagelijkse praktijk bedenken waar een vraag of opmerking een heel andere impact kan hebben dan bedoeld. En hoe er dus ook onnodig meer wrijving of schuring binnen je team kan ontstaan. Of waardoor jij onnodig weerstand of onzekerheid of irritatie voelt.

Je hiervan bewust zijn en weten hoe je deze ruis zoveel mogelijk kan voorkomen, maakt dat je effectiever en met meer plezier kan (samen) werken. We helpen hier graag mee door onze trainingen en workshops.

* Irene

Energiegevers en energievreters

Hoe fijn is het om te weten wat jou energie kost en wat jou energie geeft!

Op het moment dat je dit weet, kan je je ook meer gaat richten op wat jou meer energie geeft. Op die manier heb je inzicht en dus invloed op jouw balans, op jouw energie. Het mooie is dat je dan ook meer energie over hebt om je verlangen te leven.
Daarom hier voor jou een mooie oefening die je helpt om duidelijkheid te krijgen over wat je energie geeft en wat je energie kost.

OEFENING ENERGIEGEVERS EN ENERGIEVRETERS:

Met deze oefening ga je in het dagelijks leven kijken waar je energie van krijgt en wat er energie vreet. Dit doen is echt een cadeau van inzicht dat je jezelf kan geven.
Rode en groene momenten
Word je bewust van rode (energievreters) en groene (energiegevers) momenten.

Pak een mooi schrift speciaal voor jou.
Houd een week een dagboek bij van energie vretende momenten en energie gevende momenten.
Deze momenten beschrijf je als groene en rode momenten.

Kenmerken groen: je geniet, je vergeet de tijd, je hoeft amper na te denken bij wat je doet, je kijkt er naar uit, je vindt het zelf niet zo bijzonder wat je doet maar anderen wijzen je erop dat je het goed kan.
Kenmerken rood: de tijd schiet niet op, je kijkt er niet naar uit, je wordt er moe van, je stelt het uit.

Aan het eind van de week schrijf je je conclusie, wat zijn de overeenkomsten tussen de rode momenten en wat zijn de overeenkomsten tussen de groene momenten? Wat ga je doen met deze nieuwe kennis? Je eindigt deze week met een afspraak met jezelf. Een afspraak waar je je aan gaat houden. Dus zorg dat het niet te groot is. Iets kleins dat je vol gaat houden levert je veel meer op!
Laat je ons weten hoe het gegaan is?

Heb jij het lef om te falen?

falenDurven falen, of in ieder geval het risico lopen te falen, daar moet je behoorlijk dapper voor zijn!

Wanneer je iets nieuws wilt bereiken, iets wilt veranderen, zal je het risico lopen te falen. Wanneer je dit risico niet neemt, heb je zekerheid, de zekerheid dat je zal falen. Dat je datgene dat je zo graag wilt niet zal bereiken.

In het proces van het opzetten en uitbouwen van een bedrijf, zoals wij aan het doen zijn, loop je regelmatig tegen het faalrisico aan. Ik wel in ieder geval. Soms kom ik met zulke vernuftige smoesjes dat ik ze bijna zelf ga geloven of niet eens door heb. Maar ergens blijft er dan toch een ontevreden gevoel hangen. Hier is het de kunst om dicht bij jezelf te blijven en goed te luisteren naar die brok in je keel of die steen op je maag. Waarom voel je je zo?

Als ik merk dat ik ergens heel erg tegenop zie maak ik afspraken met mijzelf. Ik plan in mijn agenda wanneer ik het ga doen. Ook hier schuilt nog een gevaar. Wanneer ik iets plan dat te groot is gebeurt het vaak toch niet. Hele grote of enge stappen moeten opgedeeld worden in behapbare kleinere stukken. Zodat er beweging blijft en ik iedere keer een stukje dichter bij mijn doel kom.

Ook hier is het weer heel belangrijk om goed te luisteren naar mijzelf. Vooral als het iets is dat ik heel erg spannend vind. Dan heb ik een neiging om de stapjes wel heel erg klein te maken. Het is dus de uitdaging om jezelf uit te dagen een stap te zetten die net haalbaar is. Niet te groot maar zeker ook niet te klein. Zo ga je maximaal vooruit en langzaam wen je aan datgene dat je zo eng vind. Leer je hoe je het, het beste aanpakt en wat te doen met obstakels. Langzaam aan ga je steeds sneller.

Jaren geleden, toen ik voor het eerst begon met bloggen, vond ik dit heel erg eng. Ik ben dyslectisch en ik was enorm bang te falen. Ik kon er dagen over doen om een blog te schrijven en dan nog eens een paar dagen om het lef te hebben de blog te plaatsen. Omdat ik het gevoel had dat ik toch iets te vertellen had, ben ik het wel gaan doen en blijven doen.  Tegenwoordig schrijf ik zelfs met plezier. Ik heb hulp durven vragen om mijn teksten na te kijken (dank je wel Irene) en zo heb ik bereikt wat ik graag wilde. Ik kan uiten wat ik te vertellen heb. Soms word het heel goed ontvangen en soms wat minder. Maar ik lig er niet meer wakker van en het stopt me niet het weer te doen.

Dus ook om je doelen te bereiken heb je behoorlijk wat zelfkennis, lef en persoonlijk leiderschap nodig. Zo leer je waar je jezelf belemmerd en met een beetje lef daag je jezelf uit om iedere keer de maximale stap te nemen. Iedere keer een stap zodat je niet stopt. Zo volg je jouw pad. Misschien kom je niet eens precies uit waar je gepland had, maar je komt wel waar je moet zijn.

*Meike Schapink*

Echt goed luisteren, kun jij dat?

Iedereen wil gehoord worden.

luisteren reagerenEcht luisteren is meer dan alleen horen wat de ander zegt. Luisteren lijkt heel erg gemakkelijk. Het lijkt iets dat je automatisch doet, iets passiefs. Maar is dat wel zo?

In de communicatie heb je twee belangrijke aspecten, de boodschapper en de ontvanger. Miscommunicatie ontstaat wanneer er geen goede afstemming is, tussen gesprekspartners.

Voor effectieve communicatie tussen mensen is luisteren minstens zo belangrijk als goed kunnen vertellen. Aandachtig naar de ander luisteren blijkt in de praktijk vaak lastiger dan gedacht.

Voor mij persoonlijk, is luisteren altijd een belangrijk aandachtspunt geweest. Als snelle denker, vormde ik regelmatig al snel een oordeel. Gaf ik een interpretatie van hetgeen de ander bedoelt en denkt. Had ik al snel een oplossing ervoor of een idee erover. Vond ik er iets van. Goedbedoeld weliswaar, maar minder effectief, want hierdoor werd echt luisteren al een stuk moeilijker. Want ik luisterde daardoor veelal vanuit mijn eigen referentiekader.

In mijn rol als leidinggevende ontdekte ik hoe ontzettend belangrijk het is om echt goed te luisteren. Om echt oordeel loos te luisteren, om waar te nemen, zonder interpretatie. En vooral ook te horen en zien wat er niet wordt gezegd. Wat beweegt die ander? Wat is voor hem of haar belangrijk? Wat bedoelt hij of zij nou echt? Vandaar dat ik de nodige training en oefening op dat gebied heb gehad. Want je kunt het leren, je kunt het ontwikkelen.

En nu in mijn rol als trainer en coach is goed luisteren essentieel.

Maar niet alleen in je werksituatie, ook in je privéleven, met je partner of ouders of kinderen. Hoe vaak luister je om ze echt te begrijpen? Of luister je om vervolgens te reageren?

Ik nodig je uit er eens op te letten de komende tijd. Om luisteren belangrijk te maken. Met aandacht te luisteren. Vragen te stellen.

Luisteren is waardevol. Het is een geweldige eigenschap. Zodra jij beter wordt in luisteren, word je direct een betere vriend, leidinggevende, ouder, zakenpartner of vreemde op straat. Luisteren is niet altijd makkelijk, maar het helpt je de kwaliteit van al je relaties te verbeteren. En dat is ontzettend waardevol.

*Irene Vermeer*

Wie geïnspireerd is wordt zelfsturend

zelfsturendWat beweegt jou?

Vanuit diverse rollen heb ik veelvuldig te maken gehad met kpi’s, met normen, doelstellingen, meetinstrumenten, zo smart mogelijke functioneringsafspraken. Ik had er altijd een beetje een haat/liefde verhouding mee.

Natuurlijk is het nodig en handig om te meten. Meten is weten. Normen en doelstellingen geven richting, geven informatie over waar bij te sturen. Essentieel voor je bedrijfsvoering.

Maar als ze nodig zijn om medewerkers te controleren, als het halen van de kpi’s de drijfveer wordt voor zowel de organisatie als de medewerker, dan wordt het in plaats van een middel, het doel. En dan mis je verbinding, dan mis je bezieling, bevlogenheid. En vooral ga je dan eigen verantwoordelijkheid missen. Persoonlijk leiderschap.

Persoonlijk leiderschap begint wat mij betreft bij zelfkennis. Weten wat jou drijft, weten wat je kan, waar jouw talent ligt, wat jouw waarden zijn, wat je belangrijk vindt. Maar ook weten waar je grenzen liggen, jouw valkuilen en je triggers. Ik geloof dat zelfkennis een voorwaarde is voor zelfsturing.

Als iemand weet waar hij het voor doet, weet waar hij naar toe wil en daarbij zijn eigen talent kan inzetten, dan ontstaat er intrinsieke motivatie. Dat is niet alleen heel fijn voor de productiviteit en kwaliteit, maar ook voor het plezier. En dat voelen je klanten ook.

*Irene Vermeer*

Volg jij je verlangen?

Volg je verlangenVolg jij je verlangen of laat je je bij voorbaat al beperken door de omstandigheden, door je gedachtes?

Dat laatste gebeurde in een workshop die we onlangs gaven. We introduceerde een oefening met als doel om jouw waarden helder te krijgen. Dus wat is voor jou belangrijk? Wat maakt jouw leven waardevol en zingevend? Wat wil je graag in en met je leven?

Meteen kwam daar de vraag uit de groep: “Ja maar , moet ik alleen maar uitgaan van wat ik wil, of moet ik ook rekening houden met de beperkingen die er zijn? Niet alles kan zomaar omdat ik het graag wil. In dit geval ging het om een wat oudere werkzoekende man. Die inmiddels voelde dat er heel veel niet meer mogelijk was.

Deze man hebben we uitgenodigd om juist zijn verlangen, zijn willen als uitgangspunt te nemen. Ga uit van dat wat jou kracht en energie geeft, van dat waar jij voor op wilt staan, van dat waar jouw ogen van gaan glimmen. Wat is dan jouw antwoord? Wat zegt jouw hart je dan?

En ga pas daarna kijken wat eventuele beperkingen zijn, waar je rekening mee moet houden. Want dat die er zijn, ja dat zal zeker zo zijn. We hebben nu eenmaal te maken met leeftijd, verantwoordelijkheid voor kinderen en vul maar in.

Maar gun het jezelf om niet bij voorbaat al vanuit die beperking te denken. Om jouw pad van mogelijkheden al bij voorbaat te versmallen.

En ja sommige keuzes en verlangens hebben consequenties, maar tegelijkertijd is er vaak zoveel meer mogelijk dan je vooraf bedenkt.

En wat we deze man ook meegaven was het volgende:

Stel jouw wens is eigenlijk om piloot te worden. Ja dat is op je 55e zeer waarschijnlijk niet meer mogelijk.

Probeer dan te kijken welke behoefte of verlangen er onder die wens zit? Heeft het te maken met vrij voelen? Met interesse voor vervoer of voertuigen? Met interesse voor grote machines? Met reizen? Of….?

Op die manier ontdek je wellicht waar het echt om gaat en zijn er wel andere mogelijkheden om hier invulling aan te geven en zo toch jouw verlangen te volgen! In een volgende baan of misschien wel ernaast. Want de kans dat deze man nog een baan vind die volledig zijn verlangens vervult is nu eenmaal redelijk klein, dat is de realiteit. Maar het betekent niet dat je al je verlangens de deur uit moet sturen. Er is vaak zo veel meer mogelijk dan je denkt als je breed blijft kijken en dus niet direct de beperking in gaat.

Volg jij je verlangen?

 

Stop met rennen: het geheim van niets doen!

Stop met rennen“Life is what happens while you are making plans!” Daar word ik veel mee geconfronteerd de laatste tijd. En er is dus een constante bijstelling nodig van mijn plannen. Nu ben ik behoorlijk positief ingesteld en veer ik snel terug. Ik ben meestal even kort en heftig teleurgesteld en ga dan verder. Maar die positieve instelling daar schuilt ook een gevaar in.
Het komt wel goed, ja inderdaad maar het moet wel realistisch blijven als je minder doet moet je keuzes maken. Net als heel veel mensen om mij heen wil ik alles tegelijk kunnen. En heb ik de neiging om te denken dat ik dat ook kan. Dat kan ik dus niet!

Toch vreemd eigenlijk want als je de juiste keuzes maakt en een paar zaken schrapt gaat je kwaliteit van leven met sprongen vooruit! Terwijl we het gevoel hebben dat die kwaliteit daalt als we niet alles tegelijk doen. Je moet je gaan beslissen wat er echt belangrijk is in je leven. Waar word je nu echt gelukkig van.

Het geheim zit hem in de kleine dingen. Als je alles tegelijk wil doen blijft er geen tijd over voor de kleine dingen. Heb je geen tijd meer om bijvoorbeeld een hele middag in de speeltuin te gaan zitten kijken naar je kind of in het bos op je rug te gaan liggen. Heel vaak noemen we dit niets doen terwijl je zeker wel iets aan het doen bent. Alleen past het in het geaccepteerde plaatje van nuttig zijn?

We zijn zo bang om niets te doen, terwijl niets doen zo waardevol is. Het geeft je brein tijd om alles op een rijtje te zetten en tot rust te komen. Het geeft creatieve ideeën de kans om binnen te sluipen. Je kan even echt contact maken met jezelf en je omgeving. En het geeft jou de kans om te genieten van de kleine dingen.

Wat ik bijvoorbeeld graag doe als ik “niets doe” is tekenen, schetsen, mediteren, zingen, drummen en in het bos lopen of liggen.

Ik ben heel benieuwd. Wat zijn de kleine dingen waar jij het meest van geniet? Wat is jouw meest waardevolle “niets doen”?

*Meike*
Een hele fijne dag, we horen graag van je.

Irene Vermeer en Meike Schapink