Auteursarchief: Irene

De kracht van jouw gedachten!

We don’t see things as they are,

We see things as we are!

Waar je in gelooft is je realiteit!

We hebben allemaal gedurende ons leven overtuigingen ontwikkeld. Gedachten die we geloven. Waarvan we soms niet eens in de gaten hebben, dat we ze hebben. Die we zo logisch en waar vinden dat we ze niet ter discussie stellen.
Dit op zich is niet erg. Wat wel jammer is, is als het beperkende overtuigingen zijn. Als ze negatief zijn en belemmerend werken. Als ze je belemmeren om te groeien, of je belemmeren om te doen wat je graag wil. Als ze ervoor zorgen dat je jezelf tegenhoudt, of niet van jezelf houdt.
Zelf bijvoorbeeld wil ik de dingen heel graag goed doen. Ben ik bang om te falen, om af te gaan. Ik wil namelijk graag door iedereen gewaardeerd worden. Dat iedereen me goed vindt, me aardig vindt. Pas als het perfect is of ik het zeker weet, dan doe ik het. Want stel je voor dat…

Ja wat eigenlijk…..

Ben jij je bewust van jouw gedachten?
Wanneer voel jij dat ze je tegenwerken? Wanneer voel jij een dusdanige angst dat het je tegenhoudt die stap te zetten? Je uit te spreken? Of wanneer werd je zo boos dat je geen ruimte meer voelde om te luisteren? Of wanneer voelde je je zo verdrietig dat je je terugtrok?

Een paar voorbeelden van beperkende overtuigingen zijn :
– Ik mag geen ruzie maken
– Ik kan het toch niet
– Ik ben nou eenmaal zo
– Niemand houdt van mij
– Als ik mezelf laat zien, dan wil hij/zij me niet meer
– Ik ben verantwoordelijk voor het geluk van … (vul maar in)
– Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje
– Wie ben ik nou om,…
– Het leven is nou eenmaal een lijdensweg
– Geld is slecht

Probeer eens als je merkt dat je een blokkade voelt, na te gaan wat het is in die situatie wat je tegen jezelf zegt. Wat zijn jouw gedachten nu? En als dit een belemmerende gedachte is, een niet helpende gedachte, stel jezelf dan eens de volgende vragen:

1. Is het 100% waar? Weet ik zeker dat het waar is?
2. Stel dat het ergste gebeurt, dat dat waar ik zo voor vrees, uitkomt, kan ik dan verder?
3. Wie zou ik zijn zonder deze gedachte?

Je zult merken dat hierdoor de zwaarte van je overtuiging verminderd wordt. Natuurlijk vergt het oefening. Overtuigingen die zich gedurende je hele leven gevormd hebben, kun je niet plots uitwissen.

Maar je bewust worden van je overtuigingen, ze onderkennen is al een belangrijke eerste stap. Iedere keer als het zich weer voordoet, wees je bewust van je eigen gedachten, stel jezelf deze vragen.

En maak vervolgens heel bewust je keuze.
Kies voor dat wat helpend is voor jou. Zet die stap, zeg hoe je je echt voelt, laat jezelf zien!

Je bent het waard!

Walk your Talk!

“In this world where you can be anything, be yourself”

Al een hele tijd is deze zin, de eerste zin van mijn LinkedIn profiel.  Want hoe heerlijk is het om gewoon jezelf te zijn. Met alles wat er is, zonder masker. Ik gun het iedereen zo, om lekker in hun vel te zitten, het leven te leiden zoals dat voor ze bedoeld is, vrijheid en blijheid te voelen in zichzelf.

Dit is voor mij dan ook een belangrijke missie van The Monday Dream.

Maar leef ik hier zelf wel al volledig naar? Ben ik echt mezelf? Laat ik mezelf zien? Maak ik al de juiste keuzes voor mezelf. Neem ik al voldoende verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk?

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het antwoord nee is.

Ja, ik heb absoluut al veel geleerd en veel losgelaten. Bijvoorbeeld door een aantal jaren geleden mijn vaste baan vaarwel te zeggen. Dat was loslaten van zekerheid en niet alleen financieel. Werk geeft je namelijk ook een gezicht, het geeft betekenis en status.  Ga maar na bij kennismakingen op een feestje of elders. Eén van de eerste dingen die gezegd of gevraagd worden, zijn je naam en wat je doet.

En ja,  ik heb meer tijd en vrijheid voor mezelf gecreëerd in mijn leven. Iets wat ik echt nodig had als moeder van vier jongens.

En ja, ik doe nu werk waar ik echt blij van word.

Maar zo hoog als ik af en toe vloog, hoe blij en energiek ik me vaak ook voelde, zo moe of onzeker of bang voelde ik me regelmatig ook. En inmiddels zijn mij een aantal patronen helder geworden.

Eén daarvan wil ik graag met jullie delen. Ik was veel te veel gericht op de buitenwereld.

Zo ben ik namelijk een kei in vergelijken. Ik keek vooral naar anderen.  Andere vaders en moeders beiden met een drukke baan, maar toch ook zo zen en rustig bij hun kinderen en ook nog een opgeruimd huis. Of andere relaties, altijd op en top gelukkig en romantisch en spannend en vol diepgang. Of andere vrienden met een heel rijk sociaal leven, veel vrienden, veel lachen, veel feesten en mooie gesprekken. Of andere zelfstandige ondernemers, waar de opdrachten ogenschijnlijk aan kwamen waaien, het ene succes na het andere boekten.

Dit vergelijken maakte mij onzeker, ontevreden, minder gelukkig.  Ik voelde me minder krachtig en minder blij. En vergelijken heeft ook gewoon geen zin. Ieder loopt namelijk zijn eigen pad.

Bovendien weten we vaak helemaal niet hoe het nu echt gaat bij anderen. We zien helemaal niet alles.  Want ook ik laat op Facebook vooral de mooie plaatjes zien.

De les die ik hier voor mezelf uit heb gehaald, is dat ik meer naar mezelf kijk. Naar mijn leven, naar wat ik belangrijk vind, waar ik blij van word, wat ik nu nog mis of meer zou willen.  En wat ik dan dus zelf hieraan kan en wil doen.

Dus ik ben weer begonnen met yoga, ik heb die kaartjes voor het dansfeest gekocht, ik ga weer vaker naar mijn vriendin om te kletsen  of samen te eten, ik durf het uit te spreken als ik het eigenlijk ook gewoon niet weet of als iets (nog) niet lukt. En begin steeds meer mijn eigen pad te volgen. Eigen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn geluk.

Gisteren was ik jarig. Ik werd 43. Op de kaart die ik van mijn schoonmoeder kreeg, had ze geschreven:

En nu op pad je nieuwe levensjaar in!

Ja, dat ga ik doen! Ik ga op pad, een nieuw levensjaar in. Vol avonturen, ontdekkingen, mooie nieuwe ervaringen, successen en alles wat er nog meer  is.

En jij?

In hoeverre vergelijk jij jezelf vaak met anderen?

Hoe vaak kies jij echt voor en vanuit jezelf?

 

Irene Vermeer

 

 

Angstzweet, overgave en extase

overgaveWauw wat ben ik blij! Vol overgave hebben we gewerkt aan ons programma, onze missie, onze droom, ons bedrijf. Zo trots op ons resultaat en vooral ook zoveel zin om nu echt te kunnen beginnen.

Te beginnen met ons programma en workshops die gaan over weer echt leven, over jouw ware zelf, over blijheid en energie, over balans, over eigen verantwoordelijkheid en keuzes, over maskers af. Over je niet  laten (of minder laten)  beperken door angsten,  belemmerende overtuigingen of door verwachtingen van anderen.

En wat werd ik afgelopen donderdag  zelf weer eens heerlijk geconfronteerd met mijn eigen gedachten en angsten. Dusdanig dat ik halverwege de avond zelfs letterlijk mijn eigen angstzweet rook.

Ik ging naar een workshop van Shivani. Het was voor mij iets redelijk nieuws, maar wel iets dat al enige tijd mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Tijdens deze workshop gingen we aan de slag met meditatie, beweging, dans, energie, kundalini, ademhaling. En ik kan je vertellen dat ik redelijk werd uitgedaagd. Nou ga ik al jaren naar feestjes en festivals, dus bewegen en dansen is voor mij niks vreemds, maar hier was het toch echt wel even anders dan ik gewend was. Eerst moesten we bewegingen maken om onze kundalini energie wakker te maken, dapper deed ik wat me werd uitgelegd en voorgedaan, mee. Ook moesten we dansen en bewegen op muziek zoals jouw lijf het wilde, dus zonder rekening te houden met of het er wel gelikt uitziet. We deden oefeningen waarin we behoorlijk lang iemand in de ogen moesten kijken. Oefeningen waar we elkaars energie gingen voelen en ik vergeet vast nog een heleboel andere oefeningen.

Vele malen werd ik me ervan bewust hoezeer mijn hoofd mij kan tegenwerken. Hoe mijn gedachtes over wat normaal is het opeens overnamen.

Wat zouden anderen ervan vinden? Mensen die me kennen als zakelijk en rationeel. Vinden ze me nou zweverig? En de andere deelnemers, die al meer ervaring hebben in “deze”wereld, wat zullen die van me denken? Doe ik het wel goed? Wat denkt die ander, die ander in wiens ogen ik nu al zo’n tijdje staar. Wat ziet hij, wat denkt hij, wil hij dit wel of had ie liever tegenover iemand anders gestaan?

Diezelfde dag was ik nog aan het werk geweest met onze eigen workshop over maskers af en belemmerende overtuigingen. En hier tijdens deze avond, nam bij mezelf  mijn eigen mind het regelmatig over en liet ik me leiden door de buitenwereld.

Maar ik realiseerde me dat ik helemaal niet het gevecht aan hoefde met mijn angsten en gedachten.  Ze zijn mijn beste vriend. Ze hebben me tijdens mijn leven vele malen beschermd. Beschermd tegen pijn of verdriet. Ik bedankte ze dan ook dat ze er waren. Maar dat ik er nu voor koos om me over te geven, heerlijk ongegeneerd mee te dansen, mee te staren, mee te voelen, te ademen, te stampen, los te gaan. En ik kan je vertellen, het was heerlijk!

Irene Vermeer