Mag ik er zijn, zonder iets te zijn?

Toen ik een aantal jaren geleden mijn baan opzegde, had ik voor mijn gevoel een enorm proces doorlopen en een grote stap gezet. Want jeetje zomaar je baan opzeggen, een vast contract bij een prachtig bedrijf, zekerheid, een goed salaris opgeven. Ik vond het een behoorlijke stap. Het was voor mij op dat moment zo duidelijk dat ik niet meer wilde doordraven in de ratrace van 4 kleine kinderen, een glansrijke carrière nastreven, de leukste vrouw zijn, de leukste vriendin zijn, de liefste (schoon)dochter. Het was te veel. Ik moest en wilde alles. Tijd voor mij om keuzes te maken om meer tijd te hebben. Tijd om keuzes te maken die bij me pasten, die bij mij pasten op dat moment.

Maar toen begon er een heel nieuw proces. Want behalve mijn vast contract en werk, verloor ik daarbij ook een rol, een functie. En ondanks dat ik zelf ontzettend blij en opgelucht was dat ik deze stap had gezet, betrapte ik mezelf erop dat ik het moeilijk vond te zeggen dat ik niet werkte als er naar gevraagd werd. Ik schaamde me er zelfs voor. Bang wat anderen er van zouden vinden.
Dat ik erom veroordeeld werd, want tja wat ben je dan waard?

Maar eigenlijk veroordeelde ik mezelf.
Zat er toch nog een overtuiging onder. Een overtuiging dat je hard moet werken, dat je nuttig moet zijn, dat je alleen waardevol bent als je iets presteert, iets oplevert.

Onlangs liep ik door het bos, ik voelde me al een tijdje niet fijn, was ontevreden, onrustig, kon er niet helemaal de vinger op leggen. Allerhande twijfels spookte er door mijn hoofd, over ons bedrijf dat niet hard genoeg groeide naar mijn zin, over het moederschap dat ik soms echt zwaar vind, over mij als partner, als vrouw, als mens.
Ben ik wel goed genoeg? Wie ben ik dan? Wat heb ik te brengen?

In gedachten liep ik mijn leven door en alles wat ik al had meegemaakt in mijn leven, schoolkeuzes, liefdeskeuzes, werkkeuzes, keuzes over mijn kinderen, en ik vroeg me af, waarom maak ik me nou eigenlijk echt zorgen?
Maak ik me oprecht zorgen omdat ik twijfel?

En waar ik een beetje van schrok was dat ik merkte dat ik me eigenlijk vooral zorgen maakte over wat anderen er van zouden vinden. Dat ik dus blijkbaar mijn eigen goedkeuring niet voldoende vind. Dat ik ook heel graag wil dat anderen mij leuk en liefdevol en slim en knap en weet ik allemaal nog meer vinden.
En terwijl ik door het bos liep, bleef de volgende zin door mijn hoofd spoken:

Mag ik er zijn, zonder iets te zijn?

Pff die kwam wel even binnen bij me.
Want waarom moet ik me bewijzen? Waarom moet ik laten zien wat ik allemaal kan?
Is het niet genoeg dat ik met plezier mijn ding doe, dat ik hoop anderen te kunnen inspireren, graag een stukje mee loop op iemands pad.
Waarom moet ik succesvol zijn? En wat is dat dan, succesvol? Ben ik dan pas waardevol?

Ik richtte me dus vooral op de buitenwereld en minder op mezelf. En identificeerde me blijkbaar met een rol.
Maar door me te identificeren met een rol, doe ik mezelf eigenlijk te kort.
Want ik ben niet een rol, ik ben veel meer.
Ik ben een vrouw, moeder, dochter, vriendin, zus, partner, zelfstandig ondernemer, compagnon van Meike, soms vrolijk, soms verdrietig, enthousiast, soms bang, soms stoer, soms denk ik veel te weten en soms weet ik even helemaal niets meer.

*Irene*

We wensen jou een mooie dag!
Meike en Irene

Volg ons ook via Social Media:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *