Walk your Talk!

“In this world where you can be anything, be yourself”

Al een hele tijd is deze zin, de eerste zin van mijn LinkedIn profiel.  Want hoe heerlijk is het om gewoon jezelf te zijn. Met alles wat er is, zonder masker. Ik gun het iedereen zo, om lekker in hun vel te zitten, het leven te leiden zoals dat voor ze bedoeld is, vrijheid en blijheid te voelen in zichzelf.

Dit is voor mij dan ook een belangrijke missie van The Monday Dream.

Maar leef ik hier zelf wel al volledig naar? Ben ik echt mezelf? Laat ik mezelf zien? Maak ik al de juiste keuzes voor mezelf. Neem ik al voldoende verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk?

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het antwoord nee is.

Ja, ik heb absoluut al veel geleerd en veel losgelaten. Bijvoorbeeld door een aantal jaren geleden mijn vaste baan vaarwel te zeggen. Dat was loslaten van zekerheid en niet alleen financieel. Werk geeft je namelijk ook een gezicht, het geeft betekenis en status.  Ga maar na bij kennismakingen op een feestje of elders. Eén van de eerste dingen die gezegd of gevraagd worden, zijn je naam en wat je doet.

En ja,  ik heb meer tijd en vrijheid voor mezelf gecreëerd in mijn leven. Iets wat ik echt nodig had als moeder van vier jongens.

En ja, ik doe nu werk waar ik echt blij van word.

Maar zo hoog als ik af en toe vloog, hoe blij en energiek ik me vaak ook voelde, zo moe of onzeker of bang voelde ik me regelmatig ook. En inmiddels zijn mij een aantal patronen helder geworden.

Eén daarvan wil ik graag met jullie delen. Ik was veel te veel gericht op de buitenwereld.

Zo ben ik namelijk een kei in vergelijken. Ik keek vooral naar anderen.  Andere vaders en moeders beiden met een drukke baan, maar toch ook zo zen en rustig bij hun kinderen en ook nog een opgeruimd huis. Of andere relaties, altijd op en top gelukkig en romantisch en spannend en vol diepgang. Of andere vrienden met een heel rijk sociaal leven, veel vrienden, veel lachen, veel feesten en mooie gesprekken. Of andere zelfstandige ondernemers, waar de opdrachten ogenschijnlijk aan kwamen waaien, het ene succes na het andere boekten.

Dit vergelijken maakte mij onzeker, ontevreden, minder gelukkig.  Ik voelde me minder krachtig en minder blij. En vergelijken heeft ook gewoon geen zin. Ieder loopt namelijk zijn eigen pad.

Bovendien weten we vaak helemaal niet hoe het nu echt gaat bij anderen. We zien helemaal niet alles.  Want ook ik laat op Facebook vooral de mooie plaatjes zien.

De les die ik hier voor mezelf uit heb gehaald, is dat ik meer naar mezelf kijk. Naar mijn leven, naar wat ik belangrijk vind, waar ik blij van word, wat ik nu nog mis of meer zou willen.  En wat ik dan dus zelf hieraan kan en wil doen.

Dus ik ben weer begonnen met yoga, ik heb die kaartjes voor het dansfeest gekocht, ik ga weer vaker naar mijn vriendin om te kletsen  of samen te eten, ik durf het uit te spreken als ik het eigenlijk ook gewoon niet weet of als iets (nog) niet lukt. En begin steeds meer mijn eigen pad te volgen. Eigen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn geluk.

Gisteren was ik jarig. Ik werd 43. Op de kaart die ik van mijn schoonmoeder kreeg, had ze geschreven:

En nu op pad je nieuwe levensjaar in!

Ja, dat ga ik doen! Ik ga op pad, een nieuw levensjaar in. Vol avonturen, ontdekkingen, mooie nieuwe ervaringen, successen en alles wat er nog meer  is.

En jij?

In hoeverre vergelijk jij jezelf vaak met anderen?

Hoe vaak kies jij echt voor en vanuit jezelf?


Irene Vermeer



Volg ons ook via Social Media:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *