Angstzweet, overgave en extase

overgaveWauw wat ben ik blij! Vol overgave hebben we gewerkt aan ons programma, onze missie, onze droom, ons bedrijf. Zo trots op ons resultaat en vooral ook zoveel zin om nu echt te kunnen beginnen.

Te beginnen met ons programma en workshops die gaan over weer echt leven, over jouw ware zelf, over blijheid en energie, over balans, over eigen verantwoordelijkheid en keuzes, over maskers af. Over je niet  laten (of minder laten)  beperken door angsten,  belemmerende overtuigingen of door verwachtingen van anderen.

En wat werd ik afgelopen donderdag  zelf weer eens heerlijk geconfronteerd met mijn eigen gedachten en angsten. Dusdanig dat ik halverwege de avond zelfs letterlijk mijn eigen angstzweet rook.

Ik ging naar een workshop van Shivani. Het was voor mij iets redelijk nieuws, maar wel iets dat al enige tijd mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Tijdens deze workshop gingen we aan de slag met meditatie, beweging, dans, energie, kundalini, ademhaling. En ik kan je vertellen dat ik redelijk werd uitgedaagd. Nou ga ik al jaren naar feestjes en festivals, dus bewegen en dansen is voor mij niks vreemds, maar hier was het toch echt wel even anders dan ik gewend was. Eerst moesten we bewegingen maken om onze kundalini energie wakker te maken, dapper deed ik wat me werd uitgelegd en voorgedaan, mee. Ook moesten we dansen en bewegen op muziek zoals jouw lijf het wilde, dus zonder rekening te houden met of het er wel gelikt uitziet. We deden oefeningen waarin we behoorlijk lang iemand in de ogen moesten kijken. Oefeningen waar we elkaars energie gingen voelen en ik vergeet vast nog een heleboel andere oefeningen.

Vele malen werd ik me ervan bewust hoezeer mijn hoofd mij kan tegenwerken. Hoe mijn gedachtes over wat normaal is het opeens overnamen.

Wat zouden anderen ervan vinden? Mensen die me kennen als zakelijk en rationeel. Vinden ze me nou zweverig? En de andere deelnemers, die al meer ervaring hebben in “deze”wereld, wat zullen die van me denken? Doe ik het wel goed? Wat denkt die ander, die ander in wiens ogen ik nu al zo’n tijdje staar. Wat ziet hij, wat denkt hij, wil hij dit wel of had ie liever tegenover iemand anders gestaan?

Diezelfde dag was ik nog aan het werk geweest met onze eigen workshop over maskers af en belemmerende overtuigingen. En hier tijdens deze avond, nam bij mezelf  mijn eigen mind het regelmatig over en liet ik me leiden door de buitenwereld.

Maar ik realiseerde me dat ik helemaal niet het gevecht aan hoefde met mijn angsten en gedachten.  Ze zijn mijn beste vriend. Ze hebben me tijdens mijn leven vele malen beschermd. Beschermd tegen pijn of verdriet. Ik bedankte ze dan ook dat ze er waren. Maar dat ik er nu voor koos om me over te geven, heerlijk ongegeneerd mee te dansen, mee te staren, mee te voelen, te ademen, te stampen, los te gaan. En ik kan je vertellen, het was heerlijk!

Irene Vermeer

Volg ons ook via Social Media: